Erganili Köşe Yazarlarımız
ANKET
Web Sitemizi Nasıl Buluyorsunuz?
 
ÜYE GİRİŞİ
ANKET: Ergani İl Olabilir Mi?
ERGANİ İL OLSUN MU?
 
O Eski Günler / Anılar
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
  • Ergani- Güneydoğunun İncisi
Ziyaretçi Defteri
HAFTANIN VİDEOSU


Get the Flash Player to see this player.

Ziyaretçi Sayısı
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterBugün103
mod_vvisit_counterDün989
mod_vvisit_counterToplam661140
Kimler Çevrimiçi
Şu anda 110 konuk çevrimiçi
Site İçi Arama

Hava Durumu

PostHeaderIcon Yeni Eklenenler

PostHeaderIcon En Çok Okunanlar

PostHeaderIcon Hayat Albümü’nden: 1958 – 1968 Yılları

Kullanıcı Değerlendirmesi: / 6
ZayıfEn iyi 

Babam biraz daha büyüyeyim diye beni İlkokula geç kaydetmek istiyordu. Ben ise bir an önce okula başlamak için can atıyordum. 1958 in Sonbaharında Ekim ayının sonu veya Kasım ayı başlarında merak ve heyecanımı yenemeyerek kendim 1. sınıfa devam eden arkadaşlarımla okula giderek Başöğretmenin yanına gittim. O zamanlar okul müdürünün unvanı başöğretmendi. Başöğretmen de değerli bir insan, çok iyi bir eğitimci olan Yavuz Yavuzdu. Okula kaydolmak istediğimi söyledim, bana yol gösterdi. Nüfus cüzdanım yoktu. Merhum dayım Hanefi Gülsün o zamanlar kaymakamın odacısıydı. Hemen gidip onun vasıtasıyla nüfus hüviyet cüzdanımı çıkarttım, akabinde okula kaydoldum. Önce beni yerleştirdikleri sınıftan daha iyi bir durumda olan ilkokul öğretmenim İbrahim Ekinci’nin sınıfına yerleştirdiler. Çünkü okuma biliyordum. İbrahim Ekinci Hoca 1.90 boyunda 120 kilo ağırlığında heybetli, saygınlığı ve ciddiyeti olan, muhitimizce çok sevilen bir öğretmendi. Herodot diyorlardı. Derin bir tarih bilgisine sahipmiş. Ergani Ortaokulunun, Diyarbakır il merkezinde bir lisenin ve Eğitim Enstitüsünün de Tarih derslerine giriyordu. Ortaokulda da tarih öğretmenimiz olarak dersleri birlikte işlemeye devam ettik.

İbrahim Ekinci aslen Çermik ilçesindendi. İlkokulda bizi 5 yıl okuttu ve çok emek verdi bizlere. Ortaokula kaydolurken de bana veli oldu. Çünkü babam bakır yataklarında Vagonlara, damperli arabalara bakır taşı dolduran bir işçiydi o yıllarda. İzin alamıyordu. İbrahim Ekincili Atatürk İlkokulu yıllarına ait birkaç anekdot aktaracağım. Yıl 1960. I. Dönem karnelerinin verilmesine birkaç gün var. Öğretmenimizin fermuarlı çantası masanın üzerinde ve içinde karneler var. Teneffüsteyiz. 6–7 arkadaş dışarı çıkmamıştık. Bazı çocuklar meraktan karnelere bakalım diye çantayı kurcalarken fermuarını bozuyorlar. Tabii derse giren öğretmenimiz bunu fark edince küplere bindi. Sorgulama başladı. Kimse itiraf etmiyor, bilen de söylemiyordu. Derken öğretmen derste teneffüse çıkmaya öğrencileri tespit etti. Ben de dışarı çıkmayanlar arasında olduğum için sıra dayağından nasibimi almıştım. Sol yanağımda parmak izlerini rahatlıkla hissediyordum. Ben çantayı ellemediğim için, yapanı da bilmediğim için çok zoruma gitmişti. Hemen okuldan kaçarak evde soluğu aldım. Bir müddet sonra babam işten geldi. Bana bir tuhaf baktı, bir şeyler olduğunu anlamıştı. Elini yüzünü yıkadı, iş elbiselerini çıkararak temiz elbiselerini giydi. Sonra bana dönerek: “- Yavrum seni öğretmen mi dövdü?” dedi. Ben, öğretmene küfrü basarak “-evet” dedim.

“-Bak bana hangi yanağını tokatladı bakayım?” ben de sol yanağımı gösterdim. Birden bire öteki yanağıma babam da bir tokat yapıştırmaz mı? Akabinde tuttu beni önüne katarak okula götürdü. Sınıfımızın kapısını çalarak beni öğretmenimizin ayakları altına itekledi.

“-Bu it herif utanmadan sizi bana şikâyet ediyor. Alın ne yaparsınız yapın. Haddini bilsin…” dedi. İbrahim beyin hayret ve şaşkın halini ve bu hadiseden sonra bana çok değer verdiğini hep hatırlıyorum. Ve ben o zaman babamın tek evladıydım.

İlkokulda annemizin diktiği bez çanta kullanırdık. Tahta çantalar da vardı. Onları da çok kullandık. Defter ve kitaplarımız üçüncü hamur kâğıt değil samanlı idi. Öyle ki bazen kalemimiz saman çöplerine takılır, defterde delik açardı. Tabii biraz daha kaliteli ve pahalı defterler de vardı.

27 Mayıs 1960 İhtilalinde ilkokul 2.sınıftaydım. Spor sahasında kurulana çadırları gösterilen filmleri hatırlıyorum. Eski başbakanlardan Merhum Adnan Menderesin maketine yapılan hakaretleri, sokaklarda dolaşan cipleri, söylenen marşları, yüzleri hüzünlü konuşamayan çok insanları hatırlıyorum. Ve 1961 Anayasa oylamasında insanların zorlan evden alınarak okulumuzdaki oylamaya götürüldüklerini net anımsıyorum. Oy kullanma masası sınıfın penceresi yanında, pencerelerde perde yok. Dışarıdan cam kenarında oy kullananlara silah göstererek tehdit edenleri hatırlıyorum. Yöntem şuydu: Açık oy, gizli tasnif ve baskılar…

İlkokulun 2.devresinde yani 4. ve 5. sınıflarda Aile Bilgisi, Yurttaşlık Bilgisi gibi derslerimiz de vardı. Biz 5.sınıfa geçtiğimizde okulumuz uygulama ilkokulu seçildiği için, Tarih, Coğrafya, Yurttaşlık Bilgisi derslerimiz hangi proje çerçevesinde bilemiyorum; “Toplum ve Ülke İncelemeleri” adı altında bir derste birleşiyordu. Küme çalışması ve araştırmaya yönelik çalışmalar da yapıyorduk. Bu güzel bir şeydi.

Bir gün müfettişler vardı sınıfta. Bir şiir okumamı istediler. Öğretmenim şiir güzel okuduğumu söylemiş olmalıydı. Ben de Kemalettin Kamu’nun ismini hatırlayamayacağım bir şiirini büyük bir coşku ile okumuştum. “-Bu güzel şiiri kim yazmış biliyor musun?” diye sorunca müfettiş, heyecanla ve yüksek sesle “-Kemalettin Kamu diyeceğime Kemalettini” demişim. Bu şiir okumalarım, şiir okuma yarışmalarında aldığım birincilik ve ikincilik ödülleriyle ortaokul ve lise yıllarında da hep devam eder. Şiirlerimi M.Akif Ersoy, Yahya Kemal Beyatlı ve Fuzuli’den seçerdim hep. Ziya Gökalp’ın bir şiirini de öğretmenimin teklifiyle Ziya Gökalp’ı Anma gününde olsa gerek başarı ile okumuştum. İlçe çapında yapılan bir anma günüydü. Ve ilk kez mikrofona okumuştum.

Şiir yazmaya da ilkokul sıralarında başladım. “Okulum” başlığını taşıyan şiirim teksirle çoğaltılan okul dergisinde yayınlanan ilk şiirim olmuştu. Ortaokul yıllarında Türkçe Öğretmenimiz Cihat Aksoy yönetiminde hazırlanan SEDA isimli duvar gazetesinde şiir ve yazılarım en iyi köşelerde yayınlanacak, her teneffüs öğretmen ve öğrencileri başına toplayacaktı. Hatta olamaz, bunları bu çocuk yazmış olamaz diyen öğretmenleri hatırlıyorum. Maalesef içimde ukdedir, o yazılardan hiç biri bende yoktur.

Müthiş bir okuma merakım vardı. Gazete, dergi ve mecmua parçalarını didikleme ile başlayan okumalar, babamın amcası oğlu Sait ağabeyin, Sait Özkan ağabeyin tahta çantasında veya bavulunda diyelim sakladığı Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirin, Âşık Garip ve Hz. Âlinin Cenk kitapları bir solukta okuduğum ders kitapları dışındaki ilk kitaplar oldu. Bunları bulmaca-bilmece, şiir ve destan kitapları, namaz hocası kitabı takip etti. Gazete ve dergi okuma alışkanlığım sigara alışkanlığı gibi erken başladı. Ortaokul sıralarında Defne, Varlık dergileri, Tercüman, Akşam ve Yeni İstanbul gazeteleri tutku ile okuduğum, takip ettiğim, vazgeçemediğim yayın organlarıydı. Rahmetli Ömer Zeki Defne’nin çıkarttığı Defne Dergisine ortaokul öğrencisi olduğum yıllarda iki metre uzunluğunda bir şiir gönderdiğimi ve ön kapağın iç sayfasının tamamının bu şiiri eleştiren daha doğrusu değerlendiren bir yazının bizzat rahmetli tarafından yazıldığını, o yaşta öyle önemli bir şahsiyetin övgü ve yergisine mazhar olduğumu hatırlıyorum. Maalesef o şiirin de, o derginin de esamesi bende yok. Tarihini de hatırlayamıyorum. Çünkü hatıralarımla birlikte birçok bilgi, belge, dergi, kitap, fotoğraf babam tarafından 12 Mart Muhtırası akabinde yakılmıştı. Lisede ve ileri yıllarda sanat ve edebiyat dergilerine tutkunluğum hastalık halini alacak; Hisar, Fikir ve Sanatta Hareket, Ülkemiz, Türk Edebiyatı ve Diriliş dergilerini yalnız okumayla kalmayıp, hepsinden beşer onar alarak satmaya çalışıyor, satılamayanları bedava dağıtıyordum. Maalesef Büyükdoğu Dergisi ile ancak son döneminde tanışabildim. Ne de olsa taşrada çorak bir iklimde, mahrumiyet içerisinde bir kasabada bulunuyorduk. Buna rağmen 1968, 1969 ve 1970 yıllarında Bizim Anadolu Gazetesinde röportaj, seri yazı ve haberlerim hemen hemen her gün sayfaları dolduruyordu.

Aslında İlkokul yılarında (1958–1963) Hayat, Hatıra ve Hayal dünyamın; coğrafya, mekân ve yaş itibariyle kayda değer çok önemli figürleri, motifleri vardır. Fakat ne yazıktır ki o günlerin fotoğraflarını net yakalayamıyorum. O günlerden kalma resimler de yok. Siluetler, gölgeler, karartılar… Mart 1980, 77. Sayı Türk Edebiyatı Dergisinde “ Kerpiç Ev ve Dut Ağacı” isimli hikâye çalışmam yine o yıllara ait aile hayatımızın bir bölümünün dramatizasyonudur. Dışarıdan bir gözlemci gibi, annemle çektiğim sıkıntıları, sabrı ümitle birleştiren bir yaklaşımla duyurmaya çalıştım. O günleri gözyaşları içerisinde, yazılamayanları da yazarak satırlara götürmek de olabilir. Ama özel yerinde bırakacağım, yazmayacağım. Ancak, hatıra defterim kaybolmasaydı, Günlük Defterlerim on yıl ara ile yakılmasaydı, silik de olsa hatırlayabildiğim kadarıyla, en azından bana göre bugünlere önemli, ilginç ve enteresan şeyler taşınacaktı. Günlük defterimin birini babam yakmıştı, On yıl sonra 12 Eylülde ikincisini ben yakmıştım.

Son Güncelleme (Salı, 02 Ekim 2012 18:32)

 

PostHeaderIcon Gönül Sitesi, Gönlünüzün Sitesi.

Kullanıcı Değerlendirmesi: / 1
ZayıfEn iyi 
Şiirin Sanatın, Sevginin Dostluğun Adresi. Sık Güncelleme, Doyumsuz Sayfalar.
Farklı Yazarlar, Nefis Şiirler, Entresan Hikâyeler ve Harika Resimler.

Son Güncelleme (Cumartesi, 17 Kasım 2012 08:42)

 

PostHeaderIcon Bir kere daha doğsam

Kullanıcı Değerlendirmesi: / 1
ZayıfEn iyi 

Ergani

Bir kere daha doğsam orda doğarım elbet (*) 

 

Dicleyle Fırat arasında

Bir eski şehir cennet titremesi

Sarı güller çevirmiş dört yanını

Yabancı bir şehir gibi

Kırmızı güller yerli

Kuzuların doğması nasıl beklenirse o ülkede

Güllerin açması da öyle beklenir gün doğmadan önce

 

Dicleyle Fırat arasında

İpekten sedirlerinde kur’an okunan

Açık pencerelerinden gül dolan

Güneşin beyaz köpüklerinde yanmış

Bir şehir bir eski kanatlar ülkesi

……………………………………………..

 

Batısına fıratı alıp

Doğusuna dicleyi

Bir diriliş sûru gibi saklayarak geleceklere

Kurumuş bir su yatağı gibi kaynayan

Üzeyr deresini

Bir kutlu yaprak gibi

Doğuda sallayarak

Zülküfül Tepesini

Göğsünü vakte geren yoksul ülke

Zenginliği baharda çobanların kavallarında çocukların türkülerinde

İğde kokularında üzüm asmalarında güllerde

Zengindir gülleriyle bu ülke her şeyden önce

Kırk yıl öteye gitseler de

Bu yerliler

Gül açar gül kapanır boyuna gönüllerinde

Yaşlısıyla genciyle

Gül taşırlar dünyanın bütün ülkelerine

Bir tek denizle avunurum o ülkesiz

Deniz ki gelip çarpınca karaya

Sanki bembeyaz güller açar dudaklarında

Güneş ki doğuda ay ki gökyüzünde

Bir işarettir bana

Unutmamak için o ülkeyi

Develer çölde neyse geceleri

Bir kere daha doğsam orda doğarım elbet

Batsam orda batmak isterim

Bir güneş gibi

 

Sezai KARAKOÇ

 

*BİLGİ NOTU: (Gül Muştusu - V.Bölümden Ergani imge ve motiflerinin kullanıldığı kısımlar alınmıştır. N.G.)

Son Güncelleme (Pazartesi, 04 Mart 2013 19:02)

 

PostHeaderIcon Erganiden Görüntüler